Riga

Twee weekends geleden ben ik naar de grootste en oudste stad van het Balticum getrokken, samen met Martin (Tsjechië), Gergely (Hongarije) en Davide (Italië). Het is al een tijdje geleden dat mijn blog nog heb bijgehouden, maar ik heb hier zoveel te doen, dat er nauwelijks tijd is om mijn blog te updaten. Ik doe mijn best om in de toekomst niet meer zo’n grote tijdsspanne tussen mijn updates te laten.
Aangezien er slechts twee bussen per dag van Tartu naar Riga rijden, waren we verplicht om die van 6u30 of 6u45 te nemen. In de koude ochtenwind begaven we ons naar een de bus van Eurolines, die om 6u30 ging vertrekken. Nog nooit in mijn leven heb ik zoveel communicatieproblemen ondervonden als toen. Het was werkelijk ongelooflijk hoe onmogelijk het was om een eenvoudig busticket richting de Letse hoofdstad te verkrijgen. “Sir, we want to have four student tickets to Riga please”. Hierop brabbelt hij werkelijk iets onverstaanbaars en we vragen hem vriendelijk om zijn woorden te herhalen. Hij stapt uit de bus en begint als een ziekeling met zijn mobiele telefoon te prutsen. We vragen ons nog verbaasder af wat er met die man aan de hand is als hij in naar de busloketten loopt en begint te babbelen met de lokale bevolking. Nu moet je in gedachten houden dat we net uit ons bed komen en het echt koud hebben. We willen dus echt wel op die bus stappen om onze rust wat verder te zetten. De irritatie stijgt als hij opnieuw voor ons komt staan en weer met zijn mobiele telefoon begint te foefelen. Hij toont ons het scherm van zijn gsm en er staan enkele cijfers op: 27,562. Al gauw komen we tot de conclusie dat dit bedrag het equivalent is van 1 Lat, de nationale munteenheid van Letland en de sterkste Europese munt. We hadden uiteraard geen Lats, dus we wilden graag de prijs weten in Estse kronen. Meneer de chauffeur doet teken dat we uit zijn bus moeten stappen en hij rijdt naar een andere plek, 200 m verder. Ons geduld is nu echt op en Gergely stapt naar de buschauffeur en gebruikt zijn volledige kennis van Engelse scheldwoorden. Maar toegegeven, hoe is het mogelijk dat wij niet in Estse kronen konden betalen? Het was alsof die man nooit eerder zoiets had meegemaakt… Vervolgens neemt hij enkele papieren en bekijkt ze heel aandachtig. Hij zoekt blijkbaar naar iets en wij hebben geen idee wat hij nu weer aan het uitspoken is. Hij staart ons wezenloos aan, waarop wij hem van een non-verbaal antwoord dienen in de vorm van een schouderophaling en een gezichtsexpressie die probeert duidelijk te maken dat we hier niets van begrijpen en gewoon willen betalen om op die verdomde bus te kruipen. Opnieuw bladert hij door zijn bundel papieren. Verlegt van tijd tot tijd een blaadje. Neemt het dan terug. Zoekt verder naar God weet wat. Ondertussen is het 3 minuten voor het vertrek van de bus, en achter ons staat al een nerveuze schare aan ongeduldige passagiers in spe. We zijn deze nonsens met zijn stomme papieren en heel zijn onnozele attitude zodanig beu dat we hem afbollen naar het perron van bus 6u45, waar we in 2 seconden een busticket kunnen veroveren en ons eindelijk kunnen nestelen in een ‘knusse’ buszetel…

Rond de middag komen we aan in Riga. Stralende zon, maar ijzig koude wind. Na het regelen van onze bustickets voor de volgende avond, begeven we ons naar het stadscentrum. Op het eerste zicht lijkt de in 1158 gestichte stad niet zo bijzonder: normale huizen, flats, drukke straten… De echte stadskern is mooi, maar ontgoochelend klein. De stad mag dan wel meer dan 700 000 inwoners tellen, het ligt er behoorlijk zielloos bij voor een herfstige zaterdag als je het mij vraagt. Ook al zijn we hier buiten het seizoen, veel toeristen zijn hier niet te zien. Men kan Riga langs de buitenkant makkelijk zien in enkele uurtjes.

We beslisten dan om enkele museums en kerken te bezoeken. Wat ooit de grootste kathedraal van het Noorden was, moest wel het bezoeken waard zijn. Ik wil niet negatief doen over de kathedraal van Riga, maar om eerlijk te zijn heb ik nog nooit zo’n lelijk religieus gedrocht gezien. Enkel het grote orgel kan misschien op enige verwondering rekenen. In de middag hebben we het Museum of Occupation bezocht, over de geschiedenis van de Baltische Staten van de afgelopen eeuw. Van buiten lijkt het op een lelijke bunker, maar het is zeker en vast een bezoek waard voor wie geïnteresseerd is in Koude Oorlogsgeschiedenis. Als je buiten komt, zie je naar mijn mening het mooiste gebouw dat Riga te bieden heeft: het huis van de Zwarthoofden, de vergaderplaats voor de plaatselijke ongehuwde gildemannen.


Om onze dag te beëindigen én om Riga toch niet helemaal af te breken, hebben we een grote wandeling gemaakt in een prachtig park, gelegen aan het Vrijheidsbeeld dat is opgericht ter gelegenheid van de Letse onafhankelijkheid in ’91.

Overgoten met een late namiddagzon konden we geen betere voorstelling bedenken voor de talrijke en kleurrijke herfsttaferelen die onze blikken welig prikkelde…


’s Avonds begaven we ons terug naar onze jeugdherberg en verwenden ons daarna op een Hessburger megamenu, wellicht de beste, vettigste én goedkoopste fastfoodketen van het Hoge Noorden. Ik kan begrijpen waarom deze keten niet tot in Duitsland is doorgedrongen…
Laten we verder toch voor een deel het stereotiepe beeld van de ‘Letse vrouwen’ ontkrachten. Menige mediaconsumenten onder ons hebben wellicht op de kwaliteitszender Canvas de Zweedse documentaire over Riga gezien, die enkele maanden geleden werd uitgezonden. Hier creëert de producent een –op zijn zachts gezegd- onzedig beeld van de gemiddelde vrouwelijke bewoner van Riga. Akkoord, de densiteit aan stripteasebars is hier veel hoger dan de andere hoofdsteden van de Baltische regio, maar echt aanklampen doen die vrouwen hier ook wel niet als ze zien dat je een toerist bent. Het is niet omdat ze er schaarsgekleed bijlopen, dat ze daarom een voortdurende honger naar seks koesteren. Misschien als je wel wil betalen, maar dat is niet alleen in Riga veronderstel ik. Ga dan liever naar Azië. Conclusie: Riga is niet langer de bangkok van de Baltische Staten, maar Bangkok is het Riga van Zuid-Oost Azië! Toch leeft dit stereotiepe beeld blijkbaar in de hoofden van vele West-Europeanen. Wij sliepen in een kamer met vijf Fransen. “Bonjour les gars! Nous sommes des étudiants Erasmus et nous sommes ici pour visiter la ville. Pourquoi êtes-vous venus à Riga?” … Zielig!!


We lieten ons de volgende morgen niet door de regen ontmoedigen om naar de kust te trekken. Jurmala, een hele reeks kleine dorpjes op een halfuurtje van de metropool, was vroeger dé trekpleister voor de rijke Letse elite en zelfs voor menig Russisch tsarenvolk. Nu lag het er wat verlaten bij, maar het klaarde later op en we konden genieten van de maritieme atmosfeer.

Na enkele uurtjes namen we de trein terug richting Riga, om van hieruit onze terug te ritten naar Tartu.