woensdag 29 oktober 2008
Riga
Twee weekends geleden ben ik naar de grootste en oudste stad van het Balticum getrokken, samen met Martin (Tsjechië), Gergely (Hongarije) en Davide (Italië). Het is al een tijdje geleden dat mijn blog nog heb bijgehouden, maar ik heb hier zoveel te doen, dat er nauwelijks tijd is om mijn blog te updaten. Ik doe mijn best om in de toekomst niet meer zo’n grote tijdsspanne tussen mijn updates te laten.
Aangezien er slechts twee bussen per dag van Tartu naar Riga rijden, waren we verplicht om die van 6u30 of 6u45 te nemen. In de koude ochtenwind begaven we ons naar een de bus van Eurolines, die om 6u30 ging vertrekken. Nog nooit in mijn leven heb ik zoveel communicatieproblemen ondervonden als toen. Het was werkelijk ongelooflijk hoe onmogelijk het was om een eenvoudig busticket richting de Letse hoofdstad te verkrijgen. “Sir, we want to have four student tickets to Riga please”. Hierop brabbelt hij werkelijk iets onverstaanbaars en we vragen hem vriendelijk om zijn woorden te herhalen. Hij stapt uit de bus en begint als een ziekeling met zijn mobiele telefoon te prutsen. We vragen ons nog verbaasder af wat er met die man aan de hand is als hij in naar de busloketten loopt en begint te babbelen met de lokale bevolking. Nu moet je in gedachten houden dat we net uit ons bed komen en het echt koud hebben. We willen dus echt wel op die bus stappen om onze rust wat verder te zetten. De irritatie stijgt als hij opnieuw voor ons komt staan en weer met zijn mobiele telefoon begint te foefelen. Hij toont ons het scherm van zijn gsm en er staan enkele cijfers op: 27,562. Al gauw komen we tot de conclusie dat dit bedrag het equivalent is van 1 Lat, de nationale munteenheid van Letland en de sterkste Europese munt. We hadden uiteraard geen Lats, dus we wilden graag de prijs weten in Estse kronen. Meneer de chauffeur doet teken dat we uit zijn bus moeten stappen en hij rijdt naar een andere plek, 200 m verder. Ons geduld is nu echt op en Gergely stapt naar de buschauffeur en gebruikt zijn volledige kennis van Engelse scheldwoorden. Maar toegegeven, hoe is het mogelijk dat wij niet in Estse kronen konden betalen? Het was alsof die man nooit eerder zoiets had meegemaakt… Vervolgens neemt hij enkele papieren en bekijkt ze heel aandachtig. Hij zoekt blijkbaar naar iets en wij hebben geen idee wat hij nu weer aan het uitspoken is. Hij staart ons wezenloos aan, waarop wij hem van een non-verbaal antwoord dienen in de vorm van een schouderophaling en een gezichtsexpressie die probeert duidelijk te maken dat we hier niets van begrijpen en gewoon willen betalen om op die verdomde bus te kruipen. Opnieuw bladert hij door zijn bundel papieren. Verlegt van tijd tot tijd een blaadje. Neemt het dan terug. Zoekt verder naar God weet wat. Ondertussen is het 3 minuten voor het vertrek van de bus, en achter ons staat al een nerveuze schare aan ongeduldige passagiers in spe. We zijn deze nonsens met zijn stomme papieren en heel zijn onnozele attitude zodanig beu dat we hem afbollen naar het perron van bus 6u45, waar we in 2 seconden een busticket kunnen veroveren en ons eindelijk kunnen nestelen in een ‘knusse’ buszetel…
Rond de middag komen we aan in Riga. Stralende zon, maar ijzig koude wind. Na het regelen van onze bustickets voor de volgende avond, begeven we ons naar het stadscentrum. Op het eerste zicht lijkt de in 1158 gestichte stad niet zo bijzonder: normale huizen, flats, drukke straten… De echte stadskern is mooi, maar ontgoochelend klein. De stad mag dan wel meer dan 700 000 inwoners tellen, het ligt er behoorlijk zielloos bij voor een herfstige zaterdag als je het mij vraagt. Ook al zijn we hier buiten het seizoen, veel toeristen zijn hier niet te zien. Men kan Riga langs de buitenkant makkelijk zien in enkele uurtjes.
We beslisten dan om enkele museums en kerken te bezoeken. Wat ooit de grootste kathedraal van het Noorden was, moest wel het bezoeken waard zijn. Ik wil niet negatief doen over de kathedraal van Riga, maar om eerlijk te zijn heb ik nog nooit zo’n lelijk religieus gedrocht gezien. Enkel het grote orgel kan misschien op enige verwondering rekenen. In de middag hebben we het Museum of Occupation bezocht, over de geschiedenis van de Baltische Staten van de afgelopen eeuw. Van buiten lijkt het op een lelijke bunker, maar het is zeker en vast een bezoek waard voor wie geïnteresseerd is in Koude Oorlogsgeschiedenis. Als je buiten komt, zie je naar mijn mening het mooiste gebouw dat Riga te bieden heeft: het huis van de Zwarthoofden, de vergaderplaats voor de plaatselijke ongehuwde gildemannen.
Om onze dag te beëindigen én om Riga toch niet helemaal af te breken, hebben we een grote wandeling gemaakt in een prachtig park, gelegen aan het Vrijheidsbeeld dat is opgericht ter gelegenheid van de Letse onafhankelijkheid in ’91.
Overgoten met een late namiddagzon konden we geen betere voorstelling bedenken voor de talrijke en kleurrijke herfsttaferelen die onze blikken welig prikkelde…
’s Avonds begaven we ons terug naar onze jeugdherberg en verwenden ons daarna op een Hessburger megamenu, wellicht de beste, vettigste én goedkoopste fastfoodketen van het Hoge Noorden. Ik kan begrijpen waarom deze keten niet tot in Duitsland is doorgedrongen…
Laten we verder toch voor een deel het stereotiepe beeld van de ‘Letse vrouwen’ ontkrachten. Menige mediaconsumenten onder ons hebben wellicht op de kwaliteitszender Canvas de Zweedse documentaire over Riga gezien, die enkele maanden geleden werd uitgezonden. Hier creëert de producent een –op zijn zachts gezegd- onzedig beeld van de gemiddelde vrouwelijke bewoner van Riga. Akkoord, de densiteit aan stripteasebars is hier veel hoger dan de andere hoofdsteden van de Baltische regio, maar echt aanklampen doen die vrouwen hier ook wel niet als ze zien dat je een toerist bent. Het is niet omdat ze er schaarsgekleed bijlopen, dat ze daarom een voortdurende honger naar seks koesteren. Misschien als je wel wil betalen, maar dat is niet alleen in Riga veronderstel ik. Ga dan liever naar Azië. Conclusie: Riga is niet langer de bangkok van de Baltische Staten, maar Bangkok is het Riga van Zuid-Oost Azië! Toch leeft dit stereotiepe beeld blijkbaar in de hoofden van vele West-Europeanen. Wij sliepen in een kamer met vijf Fransen. “Bonjour les gars! Nous sommes des étudiants Erasmus et nous sommes ici pour visiter la ville. Pourquoi êtes-vous venus à Riga?” … Zielig!!
We lieten ons de volgende morgen niet door de regen ontmoedigen om naar de kust te trekken. Jurmala, een hele reeks kleine dorpjes op een halfuurtje van de metropool, was vroeger dé trekpleister voor de rijke Letse elite en zelfs voor menig Russisch tsarenvolk. Nu lag het er wat verlaten bij, maar het klaarde later op en we konden genieten van de maritieme atmosfeer.
Na enkele uurtjes namen we de trein terug richting Riga, om van hieruit onze terug te ritten naar Tartu.
Aangezien er slechts twee bussen per dag van Tartu naar Riga rijden, waren we verplicht om die van 6u30 of 6u45 te nemen. In de koude ochtenwind begaven we ons naar een de bus van Eurolines, die om 6u30 ging vertrekken. Nog nooit in mijn leven heb ik zoveel communicatieproblemen ondervonden als toen. Het was werkelijk ongelooflijk hoe onmogelijk het was om een eenvoudig busticket richting de Letse hoofdstad te verkrijgen. “Sir, we want to have four student tickets to Riga please”. Hierop brabbelt hij werkelijk iets onverstaanbaars en we vragen hem vriendelijk om zijn woorden te herhalen. Hij stapt uit de bus en begint als een ziekeling met zijn mobiele telefoon te prutsen. We vragen ons nog verbaasder af wat er met die man aan de hand is als hij in naar de busloketten loopt en begint te babbelen met de lokale bevolking. Nu moet je in gedachten houden dat we net uit ons bed komen en het echt koud hebben. We willen dus echt wel op die bus stappen om onze rust wat verder te zetten. De irritatie stijgt als hij opnieuw voor ons komt staan en weer met zijn mobiele telefoon begint te foefelen. Hij toont ons het scherm van zijn gsm en er staan enkele cijfers op: 27,562. Al gauw komen we tot de conclusie dat dit bedrag het equivalent is van 1 Lat, de nationale munteenheid van Letland en de sterkste Europese munt. We hadden uiteraard geen Lats, dus we wilden graag de prijs weten in Estse kronen. Meneer de chauffeur doet teken dat we uit zijn bus moeten stappen en hij rijdt naar een andere plek, 200 m verder. Ons geduld is nu echt op en Gergely stapt naar de buschauffeur en gebruikt zijn volledige kennis van Engelse scheldwoorden. Maar toegegeven, hoe is het mogelijk dat wij niet in Estse kronen konden betalen? Het was alsof die man nooit eerder zoiets had meegemaakt… Vervolgens neemt hij enkele papieren en bekijkt ze heel aandachtig. Hij zoekt blijkbaar naar iets en wij hebben geen idee wat hij nu weer aan het uitspoken is. Hij staart ons wezenloos aan, waarop wij hem van een non-verbaal antwoord dienen in de vorm van een schouderophaling en een gezichtsexpressie die probeert duidelijk te maken dat we hier niets van begrijpen en gewoon willen betalen om op die verdomde bus te kruipen. Opnieuw bladert hij door zijn bundel papieren. Verlegt van tijd tot tijd een blaadje. Neemt het dan terug. Zoekt verder naar God weet wat. Ondertussen is het 3 minuten voor het vertrek van de bus, en achter ons staat al een nerveuze schare aan ongeduldige passagiers in spe. We zijn deze nonsens met zijn stomme papieren en heel zijn onnozele attitude zodanig beu dat we hem afbollen naar het perron van bus 6u45, waar we in 2 seconden een busticket kunnen veroveren en ons eindelijk kunnen nestelen in een ‘knusse’ buszetel…
Rond de middag komen we aan in Riga. Stralende zon, maar ijzig koude wind. Na het regelen van onze bustickets voor de volgende avond, begeven we ons naar het stadscentrum. Op het eerste zicht lijkt de in 1158 gestichte stad niet zo bijzonder: normale huizen, flats, drukke straten… De echte stadskern is mooi, maar ontgoochelend klein. De stad mag dan wel meer dan 700 000 inwoners tellen, het ligt er behoorlijk zielloos bij voor een herfstige zaterdag als je het mij vraagt. Ook al zijn we hier buiten het seizoen, veel toeristen zijn hier niet te zien. Men kan Riga langs de buitenkant makkelijk zien in enkele uurtjes.
We beslisten dan om enkele museums en kerken te bezoeken. Wat ooit de grootste kathedraal van het Noorden was, moest wel het bezoeken waard zijn. Ik wil niet negatief doen over de kathedraal van Riga, maar om eerlijk te zijn heb ik nog nooit zo’n lelijk religieus gedrocht gezien. Enkel het grote orgel kan misschien op enige verwondering rekenen. In de middag hebben we het Museum of Occupation bezocht, over de geschiedenis van de Baltische Staten van de afgelopen eeuw. Van buiten lijkt het op een lelijke bunker, maar het is zeker en vast een bezoek waard voor wie geïnteresseerd is in Koude Oorlogsgeschiedenis. Als je buiten komt, zie je naar mijn mening het mooiste gebouw dat Riga te bieden heeft: het huis van de Zwarthoofden, de vergaderplaats voor de plaatselijke ongehuwde gildemannen.
Om onze dag te beëindigen én om Riga toch niet helemaal af te breken, hebben we een grote wandeling gemaakt in een prachtig park, gelegen aan het Vrijheidsbeeld dat is opgericht ter gelegenheid van de Letse onafhankelijkheid in ’91.
Overgoten met een late namiddagzon konden we geen betere voorstelling bedenken voor de talrijke en kleurrijke herfsttaferelen die onze blikken welig prikkelde…
’s Avonds begaven we ons terug naar onze jeugdherberg en verwenden ons daarna op een Hessburger megamenu, wellicht de beste, vettigste én goedkoopste fastfoodketen van het Hoge Noorden. Ik kan begrijpen waarom deze keten niet tot in Duitsland is doorgedrongen…
Laten we verder toch voor een deel het stereotiepe beeld van de ‘Letse vrouwen’ ontkrachten. Menige mediaconsumenten onder ons hebben wellicht op de kwaliteitszender Canvas de Zweedse documentaire over Riga gezien, die enkele maanden geleden werd uitgezonden. Hier creëert de producent een –op zijn zachts gezegd- onzedig beeld van de gemiddelde vrouwelijke bewoner van Riga. Akkoord, de densiteit aan stripteasebars is hier veel hoger dan de andere hoofdsteden van de Baltische regio, maar echt aanklampen doen die vrouwen hier ook wel niet als ze zien dat je een toerist bent. Het is niet omdat ze er schaarsgekleed bijlopen, dat ze daarom een voortdurende honger naar seks koesteren. Misschien als je wel wil betalen, maar dat is niet alleen in Riga veronderstel ik. Ga dan liever naar Azië. Conclusie: Riga is niet langer de bangkok van de Baltische Staten, maar Bangkok is het Riga van Zuid-Oost Azië! Toch leeft dit stereotiepe beeld blijkbaar in de hoofden van vele West-Europeanen. Wij sliepen in een kamer met vijf Fransen. “Bonjour les gars! Nous sommes des étudiants Erasmus et nous sommes ici pour visiter la ville. Pourquoi êtes-vous venus à Riga?” … Zielig!!
We lieten ons de volgende morgen niet door de regen ontmoedigen om naar de kust te trekken. Jurmala, een hele reeks kleine dorpjes op een halfuurtje van de metropool, was vroeger dé trekpleister voor de rijke Letse elite en zelfs voor menig Russisch tsarenvolk. Nu lag het er wat verlaten bij, maar het klaarde later op en we konden genieten van de maritieme atmosfeer.
zondag 12 oktober 2008
From Russia with love...
Het is bijna onmogelijk om met de woorden die de Nederlandse taal ons ter beschikking stelt, te omschrijven hoe wondermooi Sint-Petersburg is! Het is meer uit principe dat ik Rome op het voetstuk van de mooiste stad blijf plaatsen, want na Sint-Petersburg te hebben gezien, heb ik geen andere beweegredenen meer. Ik probeer zo getrouw en bondig mogelijk mijn verslag van deze driedaagse citytrip weer te geven:
Vrijdagmorgen 3 oktober, 5 am. Iedereen kent wellicht het vreselijke gevoel om gedwongen op te staan op een onmenselijk uur in de morgen. Met prikkende ogen en nauwelijks bewust van de realiteit, kruip ik slaapdronken op de bus.
In Narva, de door de Sovjets gebombardeerde industriestad op de grens tussen Estland en de Russische Federatie, verloopt de grenscontrole vrij vlot. Enkel strakke kerels, uitgedost in groene uniformen, kijken je streng aan als ze je proberen te identificeren aan de hand van je pasfoto. Deze eerste aanraking met de Russen baadde dus in een “communistisch sfeertje”. Hoewel de wegen in erg slechte staat waren, slaagde onze buschauffeur Sergej er moeiteloos in om ons rond 2 pm aan het Zomerpaleis van tsarina Catherina II/the Great te droppen.
Fascinerend paleis, ontworpen door de Russich-Italiaanse architect Rastrelli. Deze man heeft overigens praktisch de hele stad vormgegeven en heeft daarnaast in andere steden belangrijke gebouwen neergepoot. Jaja, deze man heeft een behoorlijk aantal belangrijke kerken, paleizen en kastelen op zijn palmares staan. Na het bezoek aan het nederige stulpje (*kuch*) van Catherina, was het tijd om het nabijgelegen park te verkennen. Ik laat de foto’s voor zich spreken. Tenslotte, wanneer iedereen zich had vergaard in de bus, vertrokken we richting hotel Asteria, in het hartje van de stad. De busrit richting ons hotel alleen al was een adembenemende eerste kennismaking met deze metropool. Eenmaal geïnstalleerd was het tijd voor een minder oppervlakkige inspectie: Mc Donalds aan goedkope tarieven binnenwerken om daarna in het schemerduister tussen de talloze architectonische hoogstandjes op zoek te gaan naar een plaats om de avond in een sfeervolle kroeg door te brengen.
Zatermorgen 8.30 pm. Hier en daar wat rode ogen te bespeuren onder de studenten die het wat te bondig hadden gemaakt, maar de stralende zon kon de dag al niet meer verderven.
De bus begaf ons naar het paleis van tsarina Elisabeth, die in de geschiedenisboeken berucht staat omwille van het legen van de nationale schatkist: 15 000 jurken, talloze juwelen, bals en grote feesten en minnaars waren aan haar besteed.
Niet meteen het toonbeeld van een gedreven staatsvrouw me dunkt.
Daarna hebben we een oorlogsschip bezocht, dat nu vrij toegankelijk is voor het publiek en waarin een museum over de Russische navy gehuisvest is.
Rond de middag werden onze esthetische zintuigen naar hartelust geprikkeld bij het zien van de Nicholaskathedraal, om daarna een rijkelijk maal voorgeschoteld te krijgen in een restaurant dat exclusief voor ons gereserveerd was. Hierna konden we opnieuw genieten van de pracht en praal van het befaamde Hermitage, opgericht door Catherina de Grote.
Het Hermitage beschikt over een ongelooflijk gamma aan wereldberoemde werken: de kunst van de Klassieke Oudheid, de Vlaamse kunst met onder meer Hans Memling en Paul Rubens, Italiaanse renaissance met Da Vinci, Michelangelo en Da Vinci, impressionisme met Monet en Van Gogh en hedendaagse kunst met Picasso, Bracque, Matisse zijn nog maar enkele van de grote meesters die de revue passeerden. Het museum krijgt meer dan terecht de bijnaam ‘Het Louvre van het Noorden’.
Om de dag te beëindigen bevredigde de Kerk van het Verspilde Bloed (The Church of Spilled Blood), hét symbool van Sint-Petersburg, onze kijkgrage blikken. En alsof dat alles nog niet genoeg was, konden we onze laatste energie kwijt in een boottocht op de Neva-rivier.
Met wat vodka en bier, zorgde deze afsluiter voor heel wat vertier en het was de moeite waard om de stad eens van een ander perspectief gade te slaan. Slenterend naar ons hotel kon ik genoeg energie putten uit een frisse douche en ging ik een mooie avond tegemoet.
Zondagmorgen 8.30 pm. Zelfs voor de mensen die vroeg gingen slapen, was het opstaan een marteling. Maar goed, om deze parel van een stad in een korte tijd zo intensief mogelijk te bezoeken, horen nu eenmaal opofferingen. Het was nu tijd voor het Russian Political History Museum. Best interessant, alleen kon de gids geen fluit Engels en moest onze (bloedmooie) Russische gids Tatjana, die ons drie dagen van de belangrijkste informatie voorzag, simultaan gaan vertalen. Het museum begon vanaf Lenin en de Oktoberrevolutie van 1917. Aangezien ik over deze periode veel gezien heb, onder andere in geschiedenislessen, was het interessant om het eens van een ander perspectief te zien. De Koude Oorlog kwam ook uitgebreid aan bod en je kon ook comparatieve speechen bekijken van Stalin en Hitler.
Na ons bezoek gingen we naar de St. Peter&Paul Fortress, een burcht gebouwd door Peter de Grote om het initiële St-Petersburg te verdedigen. Het doet nu dienst als trainingskamp voor Russische militairen. Vanaf het fort konden we enkele sovjets zien zonnebaden, wat best een grappig zicht opleverde. Dit was ons laatste bezoek in het centrum van Sint-Petersburg. Rond 2 pm vertrok onze bus richting Peterhoff, waar het residentieel buitenverblijf van de gelijknamige tsaar gelegen was. Voor onze aankomst, konden we nog genieten van een laatste blik op de sprookjesachtige stad en stopten we langs een gigantisch grootwarenhuis om onze magen te vullen en een voedselvoorraad voor de komende week in te slaan. Het was er namelijk ongelooflijk goedkoop! Rond was het de beurt aan onze gids om haar laatste rondleiding te voltooien. Ik beken dat ik niet alles heb gehoord, want ik was namelijk zo onder de indruk van haar schoonheid.
Toch wist ze enkele leuke anekdotes te vertellen, zoals de volgende: “Peter de Grote was, naast een hevige drinker, een man van principes en hij hield van stiptheid. Als de nobelen die hij had uitgenodigd op een van zijn feesten te laat waren, moesten ze als ‘straf’ 1,5 liter vodka in één keer uitdrinken. Je moet weten dat de vodka in die tijd een veel hoger alcoholpercentage bevatte dan nu (de normale vodka bevat 40°, in die tijd 78°). Men beweert dat het drie dagen duurde vooraleer iemand die een dergelijke beproeving had ondergaan, ontnuchterd was…” De herfstige kleuren, badend in een late namiddagzon, maakten van het park een fabelachtig tafereel. Een mooier einde van deze driedaagse citytrip kon ik niet bedenken. Eenmaal de souvenirshops gepasseerd en het vaarwellen van de gids, waren we allen moe maar voldaan en begaven ons voor een vijf uur durende trip naar ons vertrouwde Tartu!
Vrijdagmorgen 3 oktober, 5 am. Iedereen kent wellicht het vreselijke gevoel om gedwongen op te staan op een onmenselijk uur in de morgen. Met prikkende ogen en nauwelijks bewust van de realiteit, kruip ik slaapdronken op de bus.
In Narva, de door de Sovjets gebombardeerde industriestad op de grens tussen Estland en de Russische Federatie, verloopt de grenscontrole vrij vlot. Enkel strakke kerels, uitgedost in groene uniformen, kijken je streng aan als ze je proberen te identificeren aan de hand van je pasfoto. Deze eerste aanraking met de Russen baadde dus in een “communistisch sfeertje”. Hoewel de wegen in erg slechte staat waren, slaagde onze buschauffeur Sergej er moeiteloos in om ons rond 2 pm aan het Zomerpaleis van tsarina Catherina II/the Great te droppen.
Fascinerend paleis, ontworpen door de Russich-Italiaanse architect Rastrelli. Deze man heeft overigens praktisch de hele stad vormgegeven en heeft daarnaast in andere steden belangrijke gebouwen neergepoot. Jaja, deze man heeft een behoorlijk aantal belangrijke kerken, paleizen en kastelen op zijn palmares staan. Na het bezoek aan het nederige stulpje (*kuch*) van Catherina, was het tijd om het nabijgelegen park te verkennen. Ik laat de foto’s voor zich spreken. Tenslotte, wanneer iedereen zich had vergaard in de bus, vertrokken we richting hotel Asteria, in het hartje van de stad. De busrit richting ons hotel alleen al was een adembenemende eerste kennismaking met deze metropool. Eenmaal geïnstalleerd was het tijd voor een minder oppervlakkige inspectie: Mc Donalds aan goedkope tarieven binnenwerken om daarna in het schemerduister tussen de talloze architectonische hoogstandjes op zoek te gaan naar een plaats om de avond in een sfeervolle kroeg door te brengen.
Zatermorgen 8.30 pm. Hier en daar wat rode ogen te bespeuren onder de studenten die het wat te bondig hadden gemaakt, maar de stralende zon kon de dag al niet meer verderven.
De bus begaf ons naar het paleis van tsarina Elisabeth, die in de geschiedenisboeken berucht staat omwille van het legen van de nationale schatkist: 15 000 jurken, talloze juwelen, bals en grote feesten en minnaars waren aan haar besteed.
Niet meteen het toonbeeld van een gedreven staatsvrouw me dunkt.
Daarna hebben we een oorlogsschip bezocht, dat nu vrij toegankelijk is voor het publiek en waarin een museum over de Russische navy gehuisvest is.
Rond de middag werden onze esthetische zintuigen naar hartelust geprikkeld bij het zien van de Nicholaskathedraal, om daarna een rijkelijk maal voorgeschoteld te krijgen in een restaurant dat exclusief voor ons gereserveerd was. Hierna konden we opnieuw genieten van de pracht en praal van het befaamde Hermitage, opgericht door Catherina de Grote.
Het Hermitage beschikt over een ongelooflijk gamma aan wereldberoemde werken: de kunst van de Klassieke Oudheid, de Vlaamse kunst met onder meer Hans Memling en Paul Rubens, Italiaanse renaissance met Da Vinci, Michelangelo en Da Vinci, impressionisme met Monet en Van Gogh en hedendaagse kunst met Picasso, Bracque, Matisse zijn nog maar enkele van de grote meesters die de revue passeerden. Het museum krijgt meer dan terecht de bijnaam ‘Het Louvre van het Noorden’.
Om de dag te beëindigen bevredigde de Kerk van het Verspilde Bloed (The Church of Spilled Blood), hét symbool van Sint-Petersburg, onze kijkgrage blikken. En alsof dat alles nog niet genoeg was, konden we onze laatste energie kwijt in een boottocht op de Neva-rivier.
Met wat vodka en bier, zorgde deze afsluiter voor heel wat vertier en het was de moeite waard om de stad eens van een ander perspectief gade te slaan. Slenterend naar ons hotel kon ik genoeg energie putten uit een frisse douche en ging ik een mooie avond tegemoet.
Zondagmorgen 8.30 pm. Zelfs voor de mensen die vroeg gingen slapen, was het opstaan een marteling. Maar goed, om deze parel van een stad in een korte tijd zo intensief mogelijk te bezoeken, horen nu eenmaal opofferingen. Het was nu tijd voor het Russian Political History Museum. Best interessant, alleen kon de gids geen fluit Engels en moest onze (bloedmooie) Russische gids Tatjana, die ons drie dagen van de belangrijkste informatie voorzag, simultaan gaan vertalen. Het museum begon vanaf Lenin en de Oktoberrevolutie van 1917. Aangezien ik over deze periode veel gezien heb, onder andere in geschiedenislessen, was het interessant om het eens van een ander perspectief te zien. De Koude Oorlog kwam ook uitgebreid aan bod en je kon ook comparatieve speechen bekijken van Stalin en Hitler.
Na ons bezoek gingen we naar de St. Peter&Paul Fortress, een burcht gebouwd door Peter de Grote om het initiële St-Petersburg te verdedigen. Het doet nu dienst als trainingskamp voor Russische militairen. Vanaf het fort konden we enkele sovjets zien zonnebaden, wat best een grappig zicht opleverde. Dit was ons laatste bezoek in het centrum van Sint-Petersburg. Rond 2 pm vertrok onze bus richting Peterhoff, waar het residentieel buitenverblijf van de gelijknamige tsaar gelegen was. Voor onze aankomst, konden we nog genieten van een laatste blik op de sprookjesachtige stad en stopten we langs een gigantisch grootwarenhuis om onze magen te vullen en een voedselvoorraad voor de komende week in te slaan. Het was er namelijk ongelooflijk goedkoop! Rond was het de beurt aan onze gids om haar laatste rondleiding te voltooien. Ik beken dat ik niet alles heb gehoord, want ik was namelijk zo onder de indruk van haar schoonheid.
Toch wist ze enkele leuke anekdotes te vertellen, zoals de volgende: “Peter de Grote was, naast een hevige drinker, een man van principes en hij hield van stiptheid. Als de nobelen die hij had uitgenodigd op een van zijn feesten te laat waren, moesten ze als ‘straf’ 1,5 liter vodka in één keer uitdrinken. Je moet weten dat de vodka in die tijd een veel hoger alcoholpercentage bevatte dan nu (de normale vodka bevat 40°, in die tijd 78°). Men beweert dat het drie dagen duurde vooraleer iemand die een dergelijke beproeving had ondergaan, ontnuchterd was…” De herfstige kleuren, badend in een late namiddagzon, maakten van het park een fabelachtig tafereel. Een mooier einde van deze driedaagse citytrip kon ik niet bedenken. Eenmaal de souvenirshops gepasseerd en het vaarwellen van de gids, waren we allen moe maar voldaan en begaven ons voor een vijf uur durende trip naar ons vertrouwde Tartu!
Abonneren op:
Posts (Atom)
